Hikoyalar
Anor
Uylar to‘la non, och-nahorim bolam,
Ariqlar to‘la suv, tashnai zorim bolam.
O’tmishdan
Turobjon eshikdan hovliqib kirar ekan, qalami yaktagining yengi zulfinga ilinib tirsakkacha yirtildi. Uning shashti qaytdi. Jo‘xori tuyayotgan xotini uning qo‘lidagi tugunchani ko‘rib, kelisopni kelining ustiga qo‘ya chopdi. Keli lapanglab ag‘anadi, chala tuyilgan jo‘xori yerga to‘kildi. Turobjon tugunchani orqasiga bekitib...... (davomi)
Bemor
(O’tmishdan)
Osmon yiroq, yer qattiq.
Maqol.
Sotiboldining xotini og’rib qoldi. Sotiboldi kasalni o’qitdi- bo’lmadi, tabibga ko’rsatdi. Tabib qon oldi. Betobning ko’zi tinib, boshi aylanadigan bo’lib qoldi. Baxshi o’qidi. Allaqanday bir xotin kelib tolning xipchini bilan savaladi, tovuq so’yib qonladi… Bularning hammasi, albatta, pul bilan bo’ladi. Bunday vaqtlarda yo’g’on cho’ziladi, ingichka uziladi......(davomi)
Dahshat
Xotin-qizlarning burun zamonda ko’rgan kunini bilmaysizlar, qizlarim, aytgan bilan ishonmaysizlar!..To’raxon oyi
Yaqin ikki haftadan beri ko’z ochirmayotgan kuzak shamoli yaydoq daraxtlar shoxida chiyillaydi, g’uvillaydi; tomlarda vishillaydi, yopiq eshik va darchalarga bosh urib uf tortadi..... (davomi)
O’g’ri
(O’tmishdan)
Otning o’limi itning bayrami
Maqol
Kampir tong qorong’usida xamir qilgani turib ho’kizidan xabar oldi. O!... Ho’kiz yo’q, og’il ko’cha tomondan teshilgan… Dehqonning uyi kuysa kuysin, ho’kizi yo’qolmasin. Bir qop somon, o’n-o’n beshta xoda, bir arava qamish – uy, ho’kiz topish uchun necha zamonlar qozonni suvga tashlab qo’yish kerak bo’ladi..... (davomi)
Tomoshabog’
(O’tmishdan)
Ey bus-butun ayoloti vayron o’lon vatan,
Har go’shasi zamonada zindon o’lon vatan.
Qadaqchi Hamroqulning tobi qochdi. Kim biladi, kecha kechqurungi xudoyi oshi yoqmadimi, yo ertalab choynak qadaqlatib ketgan kishining nosida bir gap bor ekanmi… ammo kecha ertalab ham lanjligi bor edi shekilli; bo’lmasa hech jahonda choydan ham makkajo’xori hidi keladimi! (davomi)
To’yda aza
Zo’ri behuda miyon meshikanad.
Dotsent Muxtorxon Mansurov nihoyatda istarasi issiq, nihoyatda dilkash chol, shu qadar dilkashki, uni ko’rgan kishi har faslning o’z husn-latofati bor degan gapni yil fasllari to’g’risidagina emas, umr fasllar to’g’risida ham aytsa bo’lar ekan deb qolardi. Uning bitta-ikkita qora tuk chap berib qolgan oppoq cho’qqi soqoli… Yopirimay, soqol ham odamga shuncha yarashadimi-ya!... (davomi)
Ming bir jon
Martning oxirgi kunlari. Ko’k yuzida suzib yurgan bulut parchalari oftobni bir zumda yuz kuyga solyapti. Oftob har safar bulut ostiga kirib chiqqanida, bahor kelganidan bexabar hanuz g’aflatda yotgan o’t-o’lanni, qurt-qumursqani uyg’otgan, avvalgidan ham yorug’roq, avvalgidan ham issiqroq shu’la sochayotgandek tuyuladi....(davomi)
San’atkor
Konsert odatdagicha “navbatdagi nomerimizda… Kelganlaringga rahmat, o’rtoqlar” bilan tamom bo’ldi. Nomi chiqqan ashulachi - san’atkordan boshqa hamma xursand bo’lib tarqaldi. San’atkor tajang edi: tanaffus vaqtida zalga chiqqan edi, bir traktorchi uni savodsizlikda aybladi. Traktorchi tanqid qilganiga san’atkor asti chiday olmas edi: traktor qayoqda-yu, masalan “chorzarb ” qayoqda, traktorist qayoqda-yu, ashulachi qayoqda!.. (davomi)
Mahalla
Inson bilan tirikdir inson,
Muhabbatdan hayotning boshi.
Odamzodga baxsh etadi jon,
Odamlarning mehr quyoshi.
Erkin Vohidov
Rohat buvi kattakon qora pechkaning eshigini ochib oyog’ini tovlayotgan edi,,, deraza ostida ko’zoynak taqib nevarasining yirtilgan kitobini yelimlayotgan choli urishib berdi:
- Seni pechkaga o’rgatib bo’lmadi-bo’lmadi… Nima, polni o’yib, sandal qilib beraymi? Pechka deganning eshigini ochdingmi, ko’mir osmonni isitadi deyaver!... (davomi)
